3 września 2018

Modern Arnis historia

Na wyspie Negros Occidental w rybackiej wiosce Hingaran w 1936 roku (zmarł w 2001) urodził się pierwszy z trójki synów, Remy, 9 lat później Ernesto i na koniec Roberto. W tym czasie nikt nie słyszał o Modern Arnis i nikomu też nie przyszło do głowy, że dwaj pierwsi Remy i Ernesto w przyszłości tworzyć będą nowy system walki. Dokładniej mówiąc modyfikować klasyczne, tradycyjne Arnis i dopasowywać je do wymogów XX wieku.

Remy w wieku 7 lat rozpoczął naukę Espada y Daga u swojego dziadka Leona, a w wieku 12 lat razem z ojcem Jose pojechał na wyspy Panoy, Boholi i Cebu gdzie trenował i poznawał klasyczne rodzinne systemy walki Filipin. Szczególnie ważne w karierze Remy było spotkanie z Arnulfo Mongcalem (urpdził się w 1924 roku ) bezpośrednim uczniem Venancio Bacoma. W tym też miejscu musimy wrócić do przeszłości.

W 1920 roku rodzina Saavedra na czele z mistrzem Lorenzo założyła w Cebu City pierwszy na Filipinach Labangon Fencing Club. W klubie tym znaleźli się przedstawiciele 6 różnych systemów, w tym także bracia Canete. Trenowano w grupach. W grupie Saavedra znalazł się także (poza Canete) Bacon który razem z Timodoro i Frederico Saavedra (bratankiem mistrza Lorenzo) należał do najlepszych uczniów. Z czasem w Labangon Fencing Club doszło pomiędzy poszczególnymi grupami do nieporozumień. Z tego więc konfliktu w dn. 12.01.1932 roku narodził się Doce Pares (12 par) założony przez braci Canete, do grupy tej należeli także członkowie rodziny Saavedra. Jeden z nich pełnił funkcję Chief Instruktora.

Część pozostałych, z Venancio Baconem na czele przeniosła się do baraku na ulicę Balintawak Street. Każda z nich starała pokazać się z jak najlepszej strony. Do pojedynków nie doszło ponieważ „wodzowie” obu grup byli przyjaciółmi. Jednym z najlepszych uczniów Bacona był Moncal, u którego ponad 2 lata trenował Remy Presas. Remy miał szczęście, w czasie jednego z turniejów w Cebu City (walczono bez ubrań ochronnych) zobaczył go Bacon i zabrał do swojej grupy, gdzie trenował przez 4 lata.

W 1956 roku wrócił Remy Presas na swoją wyspę Negros gdzie rok później otworzył pierwszą komercyjną szkołę Arnis. W tym okresie Arnis, tak jak pozostałe filipińskie sztuki walki nie były w modzie. Poza tym trenowano bardzo twardo, ostro przeciwnika rozbrajano uderzeniem kijem w rękę, co prowadziło do ciągłych urazów i wielu zniechęcało do uprawiania Arnis. Uprawiano Karate, Judo i Ju-Jutsu. Więc Remy postanowił sytuację poprawić i zmienił zasady treningu. W 1963 roku Remy przedstawił w szkole i na uniwersytecie gdzie prowadził treningi po raz pierwszy swoją zmodernizowaną wersję Arnis i nazwał ją Modern Arnis.

W dzisiejszym wydaniu (formie) Modern Arnis zawiera poza Modern Arnis także tradycyjne Arnis, jest tu między innymi Hirada, Palis-Palis, Banda y Banda, Espada y Daga itp. A także Judo i Shotokan Karate. W wersji Ernesto także elementy Ju-Jutsu i Aikido (szczególnie w Mano-Mano). Tradycji oddano hołd i słusznie, ponieważ „Traditional Arnis” jest niezwykle interesujące, płynne ruchy, cięcia, dynamiczna, szybka praca nóg i rąk, zejścia z linii ataku, itp. Wszystko to razem wygląda bardzo efektownie.

W 1967 roku Remy przeniósł się do stolicy kraju Manili, gdzie założył Modern Arnis Federation of the Philippines (MAFP), której w roku 1971 zmieniono nazwę na Philippines Arnis Association (PAA). Była to pierwsza narodowa organizacja mająca skupić wszystkie style i odmiany Arnis. W 1970 roku rząd Filipin wysłał Remy i Ernesto na expo do Japonii, gdzie mieli reprezentować kulturę i sztuki walki Filipin. W 1975 roku Remy otrzymał nagrodę „All Filipino Award” za propagowanie kultury i filipińskich sztuk walki z rąk prezydenta Marcosa.

Po konflikcie z szefem wywiadu generałem Fabianem Verem, Remy wyjechał do USA. Po licznych wystąpieniach w TV i pokazach, między innymi w Madison Squer Garden w New York, Modern Arnis w USA stało się modne, a sam Presas w 1982 roku został ogłoszony w Black Belt Magazine Instruktorem roku. Reasumując Remy Presas jest ojcem Moderm Arnis (Father of Modern Arnis), a jego organizacja liczy ponad 30 tysięcy osób i jest także w Europie. Ernesto został na Filipinach, w 1970 roku założył swój klub i nieco później swoją własną organizację. W latach 70-tych prowadził parę seminariów w USA, a w roku 1984 wylądował po raz pierwszy w Europie. Remy Presas do końca życia pracował nad rozwojem Modern Arnis, wprowadził dużo nowych technik, bardzo rozwinął Tapi-Tapi, zaniedbał nieco techniki bez broni.

Jego brat poszedł w innym kierunku – rozbudował i zmodernizował Mano-Mano; w samym Arnis wykonał zaledwie kilka poprawek. Oba systemy Remy i Ernesto różnią się nieco między sobą. Nie można udzielić wiążącej odpowiedzi na pytanie, który jest lepszy. Najlepiej uprawiać oba. O tym jak rozwija się system i w jakim idzie kierunku nie decydują Mistrzowie twórcy systemu, lecz Chief Instruktorzy którzy z ramienia Mistrza prowadzą system w danym kraju, od ich wiedzy, umiejętności i inteligencji zależy, co z systemu zostanie i jak się będzie rozwijał.

Mistrz przyjeżdża raz lub dwa razy w roku, robi seminarium i jedzie do domu, jego uczeń zostaje. Bardzo często z systemu zostaje tylko nazwa i nazwisko Mistrza, na którego powołuje się jego uczeń. Czasem (rzadko) system na tym korzysta i rozwija się dalej bardzo dynamicznie. Na świecie uprawia Modern Arnis około 40 000 ludzi, niektórzy są bardzo dobrzy inni średni, ale system żyje, prosperuje i rozwija się dalej.

Należy życzyć wszystkim a przede wszystkim Ernesto dużo wytrwałości, zdrowia i przyjemności z uprawianej przez nich sztuki walki Arnis.

Autor Andreas Boruta